ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ TO 2009 ΜΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ

ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ Από την Κούλα Καρνετσή

Έχετε βρεθεί στον Αη Γιώργη βράδυ με πανσέληνο;

Εμείς βρεθήκαμε το Σάββατο, όταν μαζευτήκαμε όλοι να γιορτάσουμε την
<< ημέρα του Θεού>>. Και ήταν καταπληκτικά. Αυτή δεν ήταν ημέρα του Θεού. Βράδυ του Θεού ήταν. Μπορεί τα καντήλια του Αη Γιώργη να μην άναψαν στην γιορτή του, άναψαν όμως όλα και τον γιορτάσαμε τον Άγιο, όπως του έπρεπε, την ημέρα του Θεού. Η γιορτή ξεκίνησε με τον εσπερινό και με πλήθος κόσμου να τον παρακολουθεί, ο αριθμός των οποίων ήταν πρωτοφανής για τα δεδομένα της Μκρόπολης ,τόσο, που ξεπερνούσε τις προσδοκίες των διοργανωτών. Μοιράστηκε το κουρμπάνι που φαίνεται, ήταν πολύ νόστιμο, γιατί έγινε ανάρπαχτο. Ακολούθησαν τα χορευτικά της Καλλιφύτου και της Θρακικής εστίας Δράμας που ξεσήκωσαν τον κόσμο με την χάρη την λεβεντιά και το ταλέντο τους και τους ευχαριστούμε που συμμετείχαν στην χαρά μας. Την καρδιά όμως των Μικροπολιωτών, έκλεψαν τα χορευτικά του πολιτιστικού συλλόγου της Μικρόπολης όλων των ηλικιών.
Οι κοπέλες πανέμορφες χόρεψαν με χάρη περισσή, χορούς της Μακεδονίας. Αυτά που ήταν όμως ανεπανάληπτα, ήταν τα μικρά, που με την χάρη και την αθωότητά τους, μας ξετρέλαναν όλους. Οι γυναίκες της χορωδίας, με την συνοδεία της γκάιντας και του νταχαρέ γέμισαν τον χώρο με τις μελωδίες τους Κύριοι συντελεστές της διοργάνωσης, τα παιδιά του πολιτιστικού συλλόγου. Παρόντα παντού. Αγόρια και κορίτσια, έδωσαν όλο τους τον εαυτό, καταθέτοντας χρόνο κόπο και συναίσθημα, με κέφι, μεράκι και χαμόγελο, για το στήσιμο και την επιτυχία της γιορτής. Το διασκέδασαν, δούλεψαν πολύ και το πέτυχαν. Μπράβο παιδιά!!!. Κουραστήκατε, αλλά το αποτέλεσμα σας δικαίωσε!!! Η γιορτή ήταν άψογη και ο καιρός σύμμαχος. Φέτος, δεν ήταν θυμωμένος ο Θεός, που του αλλάξαμε την ημέρα της γιορτής του και από Πέμπτη την πήγαμε Σάββατο και δεν μας έβρεξε. Τα τραπέζια στήθηκαν στην σειρά, τα σουβλάκια, τα λουκάνικα και το ούζο μοσχοβόλησαν, τα όργανα έπαιξαν και ο κόσμος το καταχάρηκε. Η φύση όλη σε οργασμό. Οι πλαγιές γύρω πανέμορφες. Το πράσινο κυριαρχούσε παντού και μονοπωλούσε επιτακτικά την όρασή μας. Η μυρουδιά της μέντας, του θυμαριού και του χαμομηλιού, θύμιζε εποχές που τρέχαμε ξένοιαστα στις εξοχές. Μόνο ο ήχος των κουδουνιών, από το κοπάδι με τα κατσίκια που πάντα την ίδια ώρα ο μπαρμπα Γιάννης ο Μπάνιος (ο παππούς μου),περνούσε από την απέναντι πλαγιά έλλειπε. Ώσπου ήρθε το βράδυ και η ατμόσφαιρα έγινε μαγευτική. Ήταν μαγεία πραγματικά.
Να κάθεσαι στο πράσινο, να ακούς την μουσική, να χορεύεις με τους ήχους της γκάιντας και του νταχαρέ, του κλαρίνου του βιολιού, και του λαούτου και η πανσέληνος να τριγυρνάει γύρω από τα κυπαρίσσια, φωτίζοντας με το γλυκό γκρίζο φως, τους γύρω λόφους. Τι άλλο θέλει η ψυχή του ανθρώπου για να ημερέψει!!! Η δική μας ψυχή πάντως, ημέρεψε, γαλήνεψε και ευφράνθηκε. Πόσες φορές δεν γιορτάσαμε τον Θεό σ΄αυτόν τον λόφο; Πολλές οι αναμνήσεις, άλλες τόσες οι συγκινήσεις. Έκανα μια γύρα στο παλιό και το καινούργιο μοναστήρι. Η συγκίνηση περίσσεψε στο παλιό και ερειπωμένο εκκλησάκι, εκεί, που παραμονή πάντα της γιορτής, ανεβαίναμε όταν ήμασταν μικρά, με τις γιαγιάδες μας, το ασβεστώναμε, το καθαρίζαμε και το ετοιμάζαμε για την μεγάλη και μοναδική για τα Ελληνικά δρώμενα γιορτή. Εκεί, που αφού ασβεστώνονταν και καθαρίζονταν, κοιμόμασταν από βραδύς και εμείς παιδάκια τότε, το χαιρόμασταν πάρα πολύ. Εκεί, που βγαίναμε το βράδυ έξω, με κεράκια αναμμένα στα χέρια για να μας φωτίζουν και μετρούσαμε τα άστρα, ψάχναμε για την μικρή και την μεγάλη άρκτο, για την πούλια και τον αυγερινό. Εκεί, που η φαντασία κάλπαζε και ιστορίες για νεράιδες, καλικάντζαρους και <<ταμ μπαμπατζήδες>>στου Κετάνη το ρέμα, διαδέχονταν η μία την άλλη, τόσο, που στο τέλος μας έπιανε φόβος και δέος και τρέχαμε να κρυφτούμε στα μακριά φουστάνια της γιαγιάς. Εκεί, μέσα στο εκκλησάκι, άρχιζε δεύτερος γύρος, με παραμύθια, ιστορίες και <<μασάλια>> από τις γιαγιάδες. Πώς να μην το χαιρόμασταν και να μην περιμέναμε με ανυπομονησία την ημέρα αυτή; Αυτό όμως, που μας άρεσε πιο πολύ ήταν το χτύπημα του σήμαντρου. Δεν είχε καμπάνα το εκκλησάκι. Σήμαντρο είχε. Ένα μικρό σιδερένιο σήμαντρο, που παρά το μέγεθός του, όταν χτυπούσε, ακουγόταν σε όλο το χωριό. Τι να έγινε άραγε; Χρόνια τώρα, όταν βρίσκομαι εκεί, ψάχνω απεγνωσμένα μέσα στους θάμνους και τα αγκάθια, στο σημείο που ήταν κρεμασμένο στο δένδρο μπροστά από το ιερό, νομίζοντας ότι θα το βρω πεταμένο μέσα στα τσαλιά. Μάταια ... Το σήμαντρο χάθηκε. Ο ξερός μεταλλικός του ήχος όμως, είναι καλά φυλαγμένος μέσα μας και ηχεί στα αυτιά μας σαν νάναι τώρα. Αυτά που δεν χάθηκαν και δεν μετακινήθηκαν από την θέση τους είναι τα κυπαρίσσια. Στέκουν εκεί, καμαρωτά, αντικριστά και ζευγαρωτά, δεξιά από το εκκλησάκι. Είναι εκεί και περιμένουν τα παιδιά να στήσουν τις κούνιες τους, τις βάρκες, πάνω στους κορμούς τους. Άδικα περιμένουν, γιατί τα παιδιά σήμερα δεν ξέρουν από βάρκες που γίνονται από τριπλό σχοινί τριχιάς δεμένο στους κορμούς δύο αντικριστών κυπαρισσιών. Θυμάστε; Τι αγώνα δρόμου κάναμε πρωί πρωί της γιορτής για το ποιος θα προφτάσει πρώτος να πιάσει τα καλύτερα δένδρα για τις κούνιες!!! Όσοι είχαν κοιμηθεί εκεί, ήταν προνομιούχοι, γιατί προλάβαιναν και έστηναν τις κούνιες τους στα πιο ίσια και πιο αντικριστά ζυγιασμένα δένδρα έπειτα από μεγάλο παρακαλετό από μας τα κορίτσια προς τα αγόρια για να μας βοηθήσουν στο δέσιμο των σχοινιών. Τα παιδιά μας δεν ξέρουν τίποτε από αυτά και φταίμε εμείς γι΄αυτό. Φταίμε, γιατί δεν μεταφέραμε και δεν μεταδώσαμε αυτές τις εμπειρίες και τις γνώσεις, στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Φταίμε, γιατί εγωιστικά, τα φυλάξαμε σαν πολύτιμο θησαυρό μέσα μας και δεν τα μοιραστήκαμε ούτε με τα παιδιά μας. Τι λέτε; Του χρόνου, θα πάρουμε όλοι από μια τριχιά και θα στήσουμε από μια κούνια ( βάρκα όμως ) στα κυπαρίσσια στον Αη Γιώργη!!! Για τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα τις κάνουμε. Τώρα βέβαια, αν βρεθεί κάποιος και καθίσει αντικριστά με μένα, στο άλλο σχοινί της βάρκας, για να κουνηθούμε παρέα, όχι δεν θα πω!!!
Κούλα Καρνετσή

Foto απο το αρχείο της Κ.Καβάζη