Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Πρόληψη και καταστολή των πυρκαγιών στο Μενοίκιο


Έναν ισχυρό τεχνολογικό σύµµαχο, στον τοµέα της πρόληψης και καταστολής των πυρκαγιών στις δασικές εκτάσεις, αποκτά ο νοµός της Δράµας, µε την υιοθέτηση του Γεωγραφικού Συστήµατος Πληροφοριών, γνωστού και ως GIS (Geographical Informations Systems).
Το Σύστηµα Γεωγραφικών Πληροφοριών είναι ένα σύστηµα διαχείρισης χωρικών δεδοµένων και συσχετισµένων ιδιοτήτων. Πρόκειται για ένα ψηφιακό σύστηµα, ικανό να ενσωµατώσει, αποθηκεύσει, προσαρµόσει, αναλύσει και παρουσιάσει γεωγραφικά συσχετισµένες πληροφορίες.
Σε πιο γενική µορφή είναι ένα εργαλείο "έξυπνου χάρτη", το οποίο επιτρέπει στους χρήστες του να αποτυπώσουν µια περίληψη του πραγµατικού κόσµου, να δηµιουργήσουν διαδραστικά ερωτήσεις χωρικού ή περιγραφικού χαρακτήρα (αναζητήσεις δηµιουργούµενες από τον χρήστη), να αναλύσουν τα χωρικά δεδοµένα, να τα προσαρµόσουν και να τα αποδώσουν σε αναλογικά µέσα (εκτυπώσεις χαρτών και διαγραµµάτων) ή σε ψηφιακά µέσα (αρχεία χωρικών δεδοµένων, διαδραστικοί χάρτες στο Διαδίκτυο).
Σε σύγκριση µε τους απλούς χάρτες, ένα σύστηµα GIS έχει το πλεονέκτηµα ότι η αποθήκευση των δεδοµένων γίνεται χωριστά από την αναπαράστασή τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσµα τα ίδια δεδοµένα να µπορούν να αναπαρασταθούν µε διαφορετικούς τρόπους. Π.χ. µπορούµε να µεγενθύνουµε τον (ψηφιακό πλέον) χάρτη, να εµφανίσουµε συγκεκριµένες µόνο περιοχές, να κάνουµε υπολογισµούς αποστάσεων µεταξύ τοποθεσιών, να δηµιουργήσουµε πίνακες που να δείχνουν τα διάφορα χαρακτηριστικά του χάρτη, να υπερθέσουµε επιπλέον πληροφορία πάνω στο χάρτη, ακόµα και να αναζητήσουµε ποιές είναι οι καλύτερες τοποθεσίες για να ιδρύσουµε τα επόµενα καταστήµατά µας! Επιπλέον ένα σύστηµα GIS έχει όλα εκείνα τα πλεονεκτήµατα από τη χρήση των Η/Υ όπως, διαχείριση µεγάλων ποσοτήτων δεδοµένων εύκολα και γρήγορα κλπ.
Στο νοµό της Δράµας έχουν, ήδη, ξεκινήσει τα πρώτα βήµατα υλοποίησης του έργου, το οποίο εντάσσεται στο µέτρο 2.4 του Ε.Π. Κοινωνία της Πληροφορίας 2000 – 2006, µε στόχο την ανάπτυξη ενός ολοκληρωµένου Συστήµατος Πυροπροστασίας της περιοχής του όρους Μενοικίου και ειδικότερα στο επίπεδο πρόληψης, αντιµετώπισης και ελέγχου των δασικών πυρκαγιών.
Απώτερος σκοπός είναι αποτελεσµατική παρακολούθηση και προστασία του ανεκτίµητου δασικού και φυσικού περιβάλλοντος του Μενοικίου, από τις φυσικές καταστροφές (πυρκαγιές), η ενίσχυση της αειφορικής διαχείρισης της περιοχής και η συµβολή στην αναβάθµιση της ποιότητας ζωής, στην προστασία του περιβάλλοντος και στη βιώσιµη ανάπτυξη της συγκεκριµένης ορεινής περιοχής..
Μάλιστα σε σύσκεψη που θα πραγµατοποιηθεί την Πέµπτη 14 Μαΐου 2009, στη νοµαρχία Δράµας, θα συζητηθεί η επιλογή και ο καθορισµός των χώρων εγκατάστασης του εξοπλισµού, του λογισµικού και των εφαρµογών του συστήµατος, ενώ θα οριστούν οι υπάλληλοι και τα στελέχη των εµπλεκοµένων υπηρεσιών που θα εκπαιδευτούν για τις ανάγκες του έργου.


Υπενθυµίζεται ότι το έργο θα υλοποιηθεί σε τέσσερις φάσεις:
Α’ Φάση: Δηµιουργία ορθοφωτοχαρτών, συλλογή και ψηφιοποίηση χαρτογραφικών δεδοµένων και περιγραφικών χωρικών πληροφοριών.
Β´ Φάση: Δηµιουργία τού Γεωγραφικού Συστήµατος Πληροφοριών - Ανάπτυξη των εφαρµογών πρόληψης, αντιµετώπισης και ελέγχου δασικών πυρκαγιών στο όρος Μενοίκιο – Δηµιουργία Θεµατικών Χαρτών.
Γ´ Φάση: Προµήθεια και εγκατάσταση του απαραίτητου εξοπλισµού και λογισµικού – Εγκατάσταση του πληροφοριακού συστήµατος στη Ν.Α. Δράµας και εκπαίδευση του προσωπικού.
Δ Φάση: Δηµιουργία και φιλοξενία (hosting) διαδικτυακής πύλης (portal) τού έργου.
Πηγή: Ηχώ

Παραδοσιακή ταβέρνα Αγνάντι

Παραδοσιακή ταβέρνα Αγνάντι - Ελεύθερη Ιππασία
Υπεύθυνος : Δημήτρης Παπαιωάννου

Στην μαγευτική Μικρόπολη Δράμας συναντάμε την παραδοσιακή ταβέρνα Αγνάντι.
Ο επενδυτής Δημήτρης Παπαιωάννου δημιούργησε με μεράκι έναν εκπλητικό χώρο όπου λειτουργεί σαν εστιατόριο αλλά και όπου θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε τη φύση κάνοντας ιππασία.
Απολαύστε την πανοραμική θέα συντροφιά με παραδοσιακές γεύσεις και καλό κρασί.

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

Ευτυχία Σιδηροπούλου Ένα Άξιο τέκνο της Μικρόπολης

Θυμάται μήπως κανείς την Ευτυχία την Σιδηροπούλου απο την Κάτω Συνοικία ;;;
Σιδηροπούλου Ευτυχία του Στέφανου και της Πετρούλας και με αδερφό τον Θεόφιλο.
Σήμερα ονομάζετε
Dr. Phil. Dipl. Psych. Eftychia Volz-Sidiropoulou
Την ανακαλύψαμε να μεγαλουργεί σαν Καθηγήτρια, με άπειρες μελέτες, βιβλία , συμπόσια , διαλέξεις και έρευνες πάνω στην Ψυχολογία και την Κοινωνιολογία, στο Πανεπηστιμιακό Ινστιτούτο Ιατρικής Ψυχολογίας, και Κοινωνιολογίας στα σύνορα Ολλανδίας Γερμανίας στην πόλη Aachen.


Με μία γρήγορη ματιά στο Ιντερνέτ θα μάθετε πολλά περισσότερα για την Έφη.
Μπράβο Έφη μας κάνεις περήφανους .. *******

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

19η Μαϊου Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων

Η γενοκτονία των Ποντίων Tο άγνωστο ελληνικό ολοκαύτωμα

















Η γενοκτονία των Ποντίων
Tο άγνωστο ελληνικό ολοκαύτωμα


Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας.
Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η "νέα τάξη πραγμάτων" που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.
Τι εννούμε με τον όρο "γενοκτονία" ; Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Πως και πότε διαπράχθηκε η γενοκτονία; Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας ( 1461 ) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση – γενοκτονία του αιώνα μας.
Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διαριθεί σε τρεις περιόδους.
Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.
Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.
Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774. Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανώντους φιλελεύθερους νόμους. H δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού. Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επίσημους συμβούλους, των Γερμανών, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.
Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μούσταφα Κεμάλ ( 1919 – 1923 ).
Το Νεοτουρκικό Κομιτάτο << Ένωση και Πρόοδος >> ιδρύθηκε το 1889. Στο συνέδριο τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911 πάρθηκε η απόφαση, ότι η Μικρά Ασία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Η απόφαση αυτή καταδίκασε σε θάνατο διάφορες εθνότητες.
Οι Τούρκοι στον Πόντο άρχισαν με την επιστράτευση όλων από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας. Παράλληλα αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και επί πλέον απαγόρευσαν τους μουσουλμάνους να εργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες με την ποινή της τιμωρίας από τις στρατιωτικές Αρχές. Κατ΄ αρχάς οι άτακτες ορδές των Τούρκων επιτίθονταν στα απομονωμένα ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα.
Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου. Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες των παραλίων της Μικρασίας να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες.
Σύμφωνα με μια έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας, με ημερομηνία τον Ιούνιο του 1915 είναι γραμμένα τα εξής: << Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα ... >>
Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολίσεις των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.
Το τελικό πλήγμα. Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό.
Στις 19 Μαϊου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ, εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας.
Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανέβουν στα βουνά οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο.
Με την επικράτηση του Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Το τέλος του Πόντου πλησιάζει. Οι φωνές λιγοστεύουν.
Η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο υπήρξε το αποτέλεσμα της απόφασης των Τούρκων εθνικιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων.
Η μοίρα αυτή απετράπη με ένα εξαιρετικά οδυνηρό τρόπο: με τις; γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, Ελλήνων και Αρμενίων, με την υποχρεωτική έξοδο όσων επιβίωσαν και με τη βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών εθνοτήτων, όπως οι Κούρδοι, που συνέχισαν να παραμένουν στην τουρκική, πλέον, επικράτεια.
Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 άτομα την παραμονή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα. Ακολουθεί μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα. Ενός ανθρώπου που έζησε τη μεγάλη ανθρωποσφαγή.
Ένα χωριό των Κοτυώρων
Ο Σάββας Κανταρτζής εξέδοσε σε βιβλίο τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη. Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλαν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες:
"Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν' αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος... Αλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια σε σπίτια και σε σταύλους, τρύπωσαν σ' αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δούν τι θα γίνει... Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι' οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.
Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξεσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλοιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.
Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ' όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Ετσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.
Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι' έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπεδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι' ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την "πατριωτική" του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.
Η πυρπόληση
Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλλες άλλες με τους γέρους γονείς κι' άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.
Οταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ' οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.
Κι' όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι' οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι' αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση...
Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής... επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν' ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι' απ' έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.
Οι μητέρες ξετρελλαμένες, έσφιγγαν, αλλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κράυγαζαν "μάνα, μανίτσα!". Οι κοπέλλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι' άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ' αυτιά, φωνές μανιακές και κλάμματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους - χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.
Μερικές γυναίκες και κοπέλλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατήρι τους - πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.
Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι' έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι' ακούγονταν μονο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν".
Μαρτυρίες Σοβιετικών
Οι σοβιετικοί υπήρξαν οι βασικοί σύμμαχοι του κεμαλικού εθνικισμού τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του. Πιθανότατα, οι μπολσεβίκοι να αντάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την υποστήριξη του παντουρκιστικού κινήματος που δρούσε στη Ρωσία στην Οκτωβριανή τους Επανάσταση.
Οι σοβιετικοί λοιπόν προμήθευσαν τους κεμαλικούς με όπλα, χρήματα, στρατιωτικούς συμβούλους. Η τουρκική αντεπίθεση στο μικρασιατικό μέτωπο κατά τωνελληνικών στρατευμάτων το 1921, οργανώθηκε από τον Μ. Φρούνζε, στρατιωτικό απεσταλμένο των σοβιετικών. Κατά συνέπεια, οι μαρτυρία των αποσταλμένων αυτών έχει ιδιαίτερη αποδεικτική σημασία.
O Φρούνζε, έδωσε μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τους ηττημένους αντάρτες: "Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο... Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι' αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του... Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου". Ο Φρούνζε περιέγραψε και άλλο ένα περιστατικό. Οταν περνούσαν δίπλα από μια ομάδα αιχμάλωτων Ελλήνων στη Μερζιφούντα, ένας από τους αιχμαλώτους φώναξε στη σοβιετική αντιπροσωπεία ότι ήταν και αυτοί ένοχοι γιατί ενίσχυαν τον Κεμάλ και τους Τούρκους. Το συναίσθημα αυτό των ανταρτών του δυτικού Πόντου ήταν εξαιρετικά έντονο. Ο οπλαρχηγός Κισά Μπατζάκ (Κοντοπόδης) διακύρησσε: "... oι Ρώσοι κομμουνιστές δώσανε όπλα στον Κεμάλ για να χτυπήσει εμάς, του έδωσαν υποστήριξη, απελευθέρωσαν όλους τους Τούρκους στρατιώτες που είχαν συλλάβει αιχμαλώτους όταν μπήκαν στην Τραπεζούντα". Υποστήριζε ότι οι κομμουνιστές κατέδιδαν τις προσπάθειες προμήθειας οπλισμού των ανταρτών από τη Ρωσία και παρέδιδαν Πόντιους στους Τούρκους.
Ο Φρούνζε έγραφε τα εξής για την πολιτική του Τοπάλ Οσμάν: "...όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ' όλο τον ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς, ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή."
Ο Αράλοβ, σοβιετικός πρέσβης στην Άγκυρα, ενημερώθηκε στη Σαμψούντα από τον αρχιστράτηγο Φρούνζε. Ο Φρούνζε του είπε ότι είχε δει πλήθος Έλληνες που είχαν σφαγιαστεί, "βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες -γέρους, παιδιά, γυναίκες". Προειδοποίησε επίσης τον Αράλοβ για το τι επρόκειτο να συναντήσει πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν απαγάγει από τα σπίτια τους και είχαν σκοτώσει πάνω στους δρόμους.
Για το θέμα αυτό ο Αράλοβ είχε ιδιαίτερη συνομιλία με τον Κεμάλ. Αναφέρει ο ίδιος: "Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Εχοντας υπ' όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου..." Ο Κεμάλ απάντησε ως εξής στις "επισημάνσεις" του Φρούνζε: "Ξέρω αυτές τις βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Εχω δώσει διαταγές να μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο... Πρέπει να καταλάβετε τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοί πρέπει να κατηγορηθούν για αυτό; Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα "Ποντιακό κράτος" στην Τουρκία..."
Ο Φρούνζε στο βιβλίο του "Αναμνήσεις από την Τουρκία" γράφει: "Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ' ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωταίας κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ' ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου."
Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 – τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.
Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μεινοτήτων της άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922.

πηγή : geocities.com

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ TO 2009 ΜΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ

ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ Από την Κούλα Καρνετσή
Έχετε βρεθεί στον Αη Γιώργη βράδυ με πανσέληνο;

Εμείς βρεθήκαμε το Σάββατο, όταν μαζευτήκαμε όλοι να γιορτάσουμε την
<< ημέρα του Θεού>>. Και ήταν καταπληκτικά. Αυτή δεν ήταν ημέρα του Θεού. Βράδυ του Θεού ήταν. Μπορεί τα καντήλια του Αη Γιώργη να μην άναψαν στην γιορτή του, άναψαν όμως όλα και τον γιορτάσαμε τον Άγιο, όπως του έπρεπε, την ημέρα του Θεού. Η γιορτή ξεκίνησε με τον εσπερινό και με πλήθος κόσμου να τον παρακολουθεί, ο αριθμός των οποίων ήταν πρωτοφανής για τα δεδομένα της Μκρόπολης ,τόσο, που ξεπερνούσε τις προσδοκίες των διοργανωτών. Μοιράστηκε το κουρμπάνι που φαίνεται, ήταν πολύ νόστιμο, γιατί έγινε ανάρπαχτο. Ακολούθησαν τα χορευτικά της Καλλιφύτου και της Θρακικής εστίας Δράμας που ξεσήκωσαν τον κόσμο με την χάρη την λεβεντιά και το ταλέντο τους και τους ευχαριστούμε που συμμετείχαν στην χαρά μας. Την καρδιά όμως των Μικροπολιωτών, έκλεψαν τα χορευτικά του πολιτιστικού συλλόγου της Μικρόπολης όλων των ηλικιών.
Οι κοπέλες πανέμορφες χόρεψαν με χάρη περισσή, χορούς της Μακεδονίας. Αυτά που ήταν όμως ανεπανάληπτα, ήταν τα μικρά, που με την χάρη και την αθωότητά τους, μας ξετρέλαναν όλους. Οι γυναίκες της χορωδίας, με την συνοδεία της γκάιντας και του νταχαρέ γέμισαν τον χώρο με τις μελωδίες τους Κύριοι συντελεστές της διοργάνωσης, τα παιδιά του πολιτιστικού συλλόγου. Παρόντα παντού. Αγόρια και κορίτσια, έδωσαν όλο τους τον εαυτό, καταθέτοντας χρόνο κόπο και συναίσθημα, με κέφι, μεράκι και χαμόγελο, για το στήσιμο και την επιτυχία της γιορτής. Το διασκέδασαν, δούλεψαν πολύ και το πέτυχαν. Μπράβο παιδιά!!!. Κουραστήκατε, αλλά το αποτέλεσμα σας δικαίωσε!!! Η γιορτή ήταν άψογη και ο καιρός σύμμαχος. Φέτος, δεν ήταν θυμωμένος ο Θεός, που του αλλάξαμε την ημέρα της γιορτής του και από Πέμπτη την πήγαμε Σάββατο και δεν μας έβρεξε. Τα τραπέζια στήθηκαν στην σειρά, τα σουβλάκια, τα λουκάνικα και το ούζο μοσχοβόλησαν, τα όργανα έπαιξαν και ο κόσμος το καταχάρηκε. Η φύση όλη σε οργασμό. Οι πλαγιές γύρω πανέμορφες. Το πράσινο κυριαρχούσε παντού και μονοπωλούσε επιτακτικά την όρασή μας. Η μυρουδιά της μέντας, του θυμαριού και του χαμομηλιού, θύμιζε εποχές που τρέχαμε ξένοιαστα στις εξοχές. Μόνο ο ήχος των κουδουνιών, από το κοπάδι με τα κατσίκια που πάντα την ίδια ώρα ο μπαρμπα Γιάννης ο Μπάνιος (ο παππούς μου),περνούσε από την απέναντι πλαγιά έλλειπε. Ώσπου ήρθε το βράδυ και η ατμόσφαιρα έγινε μαγευτική. Ήταν μαγεία πραγματικά.
Να κάθεσαι στο πράσινο, να ακούς την μουσική, να χορεύεις με τους ήχους της γκάιντας και του νταχαρέ, του κλαρίνου του βιολιού, και του λαούτου και η πανσέληνος να τριγυρνάει γύρω από τα κυπαρίσσια, φωτίζοντας με το γλυκό γκρίζο φως, τους γύρω λόφους. Τι άλλο θέλει η ψυχή του ανθρώπου για να ημερέψει!!! Η δική μας ψυχή πάντως, ημέρεψε, γαλήνεψε και ευφράνθηκε. Πόσες φορές δεν γιορτάσαμε τον Θεό σ΄αυτόν τον λόφο; Πολλές οι αναμνήσεις, άλλες τόσες οι συγκινήσεις. Έκανα μια γύρα στο παλιό και το καινούργιο μοναστήρι. Η συγκίνηση περίσσεψε στο παλιό και ερειπωμένο εκκλησάκι, εκεί, που παραμονή πάντα της γιορτής, ανεβαίναμε όταν ήμασταν μικρά, με τις γιαγιάδες μας, το ασβεστώναμε, το καθαρίζαμε και το ετοιμάζαμε για την μεγάλη και μοναδική για τα Ελληνικά δρώμενα γιορτή. Εκεί, που αφού ασβεστώνονταν και καθαρίζονταν, κοιμόμασταν από βραδύς και εμείς παιδάκια τότε, το χαιρόμασταν πάρα πολύ. Εκεί, που βγαίναμε το βράδυ έξω, με κεράκια αναμμένα στα χέρια για να μας φωτίζουν και μετρούσαμε τα άστρα, ψάχναμε για την μικρή και την μεγάλη άρκτο, για την πούλια και τον αυγερινό. Εκεί, που η φαντασία κάλπαζε και ιστορίες για νεράιδες, καλικάντζαρους και <<ταμ μπαμπατζήδες>>στου Κετάνη το ρέμα, διαδέχονταν η μία την άλλη, τόσο, που στο τέλος μας έπιανε φόβος και δέος και τρέχαμε να κρυφτούμε στα μακριά φουστάνια της γιαγιάς. Εκεί, μέσα στο εκκλησάκι, άρχιζε δεύτερος γύρος, με παραμύθια, ιστορίες και <<μασάλια>> από τις γιαγιάδες. Πώς να μην το χαιρόμασταν και να μην περιμέναμε με ανυπομονησία την ημέρα αυτή; Αυτό όμως, που μας άρεσε πιο πολύ ήταν το χτύπημα του σήμαντρου. Δεν είχε καμπάνα το εκκλησάκι. Σήμαντρο είχε. Ένα μικρό σιδερένιο σήμαντρο, που παρά το μέγεθός του, όταν χτυπούσε, ακουγόταν σε όλο το χωριό. Τι να έγινε άραγε; Χρόνια τώρα, όταν βρίσκομαι εκεί, ψάχνω απεγνωσμένα μέσα στους θάμνους και τα αγκάθια, στο σημείο που ήταν κρεμασμένο στο δένδρο μπροστά από το ιερό, νομίζοντας ότι θα το βρω πεταμένο μέσα στα τσαλιά. Μάταια ... Το σήμαντρο χάθηκε. Ο ξερός μεταλλικός του ήχος όμως, είναι καλά φυλαγμένος μέσα μας και ηχεί στα αυτιά μας σαν νάναι τώρα. Αυτά που δεν χάθηκαν και δεν μετακινήθηκαν από την θέση τους είναι τα κυπαρίσσια. Στέκουν εκεί, καμαρωτά, αντικριστά και ζευγαρωτά, δεξιά από το εκκλησάκι. Είναι εκεί και περιμένουν τα παιδιά να στήσουν τις κούνιες τους, τις βάρκες, πάνω στους κορμούς τους. Άδικα περιμένουν, γιατί τα παιδιά σήμερα δεν ξέρουν από βάρκες που γίνονται από τριπλό σχοινί τριχιάς δεμένο στους κορμούς δύο αντικριστών κυπαρισσιών. Θυμάστε; Τι αγώνα δρόμου κάναμε πρωί πρωί της γιορτής για το ποιος θα προφτάσει πρώτος να πιάσει τα καλύτερα δένδρα για τις κούνιες!!! Όσοι είχαν κοιμηθεί εκεί, ήταν προνομιούχοι, γιατί προλάβαιναν και έστηναν τις κούνιες τους στα πιο ίσια και πιο αντικριστά ζυγιασμένα δένδρα έπειτα από μεγάλο παρακαλετό από μας τα κορίτσια προς τα αγόρια για να μας βοηθήσουν στο δέσιμο των σχοινιών. Τα παιδιά μας δεν ξέρουν τίποτε από αυτά και φταίμε εμείς γι΄αυτό. Φταίμε, γιατί δεν μεταφέραμε και δεν μεταδώσαμε αυτές τις εμπειρίες και τις γνώσεις, στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Φταίμε, γιατί εγωιστικά, τα φυλάξαμε σαν πολύτιμο θησαυρό μέσα μας και δεν τα μοιραστήκαμε ούτε με τα παιδιά μας. Τι λέτε; Του χρόνου, θα πάρουμε όλοι από μια τριχιά και θα στήσουμε από μια κούνια ( βάρκα όμως ) στα κυπαρίσσια στον Αη Γιώργη!!! Για τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα τις κάνουμε. Τώρα βέβαια, αν βρεθεί κάποιος και καθίσει αντικριστά με μένα, στο άλλο σχοινί της βάρκας, για να κουνηθούμε παρέα, όχι δεν θα πω!!!
Κούλα Καρνετσή




Foto απο το αρχείο της Κ.Καβάζη